Κουκλοθέατρο, το Θέατρο της Εμψύχωσης

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Ναύπλιο - Άργος 7, 8 και 9 Οκτωβρίου 2010

ΠΕΜΠΤΗ 7/10/2010
Αίθουσα Λήδας Τασοπούλου
Διδακτήρια του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών
Βασιλέως Γεωργίου Β΄ και Ηρακλέους, Ναύπλιο
16.30-16.50: Χαιρετισμοί
κ. Παναγιώτης Αναγνωσταράς, Δήμαρχος Ναυπλιέων
κ. Γεώργιος Αναγνώστου, Αντιδήμαρχος Άργους και Πρόεδρος ΔΗ.Κ.Ε.Π. Άργους
κ. Βάσω Μπαρμπούση, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια, Πρόεδρος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου
κ. Εμμανουέλα Βογιατζάκη-Κρουκόβσκι, μέλος Ε.Ε.ΔΙ.Π του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής
κ. Μαρία Βελιώτη-Γεωργοπούλου, Επίκουρη Καθηγήτρια του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής
Ανακοινώσεις
Α΄ Συνεδρία
Πρόεδρος: Βάσω Μπαρμπούση, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια, Πρόεδρος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου
16.50-17.10: Απόστολος Μαγουλιώτης, Αναπληρωτής Καθηγητής του Παιδαγωγικού Τμήματος Προσχολικής Εκπαίδευσης, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
Παιδιά και Κούκλες προτίμησης
17.10-17.30: Αντιγόνη Παρούση, Επίκουρη Καθηγήτρια του Τμήματος Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Αφρική: Αναζητώντας το Αρτόδεντρο. Το ανέβασμα μιας παράστασης κουκλοθεάτρου
17.30-17.50: Μάγδα Βίτσου, Υποψήφια Διδάκτωρ του Παιδαγωγικού Τμήματος Προσχολικής Εκπαίδευσης, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
H χρήση του κουκλοθεάτρου στη διδασκαλία της ελληνικής ως δεύτερης γλώσσας
17.50-18.10: Άλκηστις Κοντογιάννη, Καθηγήτρια του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου
Τα παιδιά υποκείμενα δράσης. Διεργασίες νοητικής και κοινωνικο-συναισθηματικής μάθησης με τη συνέργια της κούκλας. (Μαζί με την «Άλκηστις» μια μετανάστρια αγελάδα που την λέγανε Ολλάδα και ήρθε πρόσφατα στην Ελλάδα)
18.10-18.40: Συζήτηση
18.40-19.00: Διάλειμμα

Β΄ Συνεδρία
Πρόεδρος: Χρήστος Καρδαράς, Αναπληρωτής Καθηγητής, Αντιπρόεδρος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου
19.00-19.20: Μαρία Βελιώτη-Γεωργοπούλου, Επίκουρη καθηγήτρια του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου
Οι «ξένοι» στο ελληνικό κουκλοθέατρο. Οπτικές απεικονίσεις των αλλοεθνών στις κουκλοθεατρικές συλλογές
19.20-19.40: Μαρία Σπυριδοπούλου, Μέλος Ειδικού Εργαστηριακού Διδακτικού Προσωπικού, του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου
Η κούκλα-αυτόματο στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία: λογοτεχνικό παράδειγμα και υπερβατικό σχήμα
19.40-20.00: Κωστούλα Καλούδη, Λέκτορας (υπό διορισμό) του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου
Το κουκλοθέατρο στον κινηματογράφο
20.00-20.20: Εμμανουέλα Βογιατζάκη-Κρουκόβσκι, Μέλος Ειδικού Εργαστηριακού Διδακτικού Προσωπικού του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου
Πόσο άψυχη μπορεί να είναι μια μαριονέττα;
20.20-20.40: Μάνθος Σαντοριναίος, Επίκουρος Καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών και Άννα Σαντοριναίου, Εικαστικός/Κουκλοπαίχτρια
Η μαριονέττα από την εποχή των μέσων επικοινωνίας στην ψηφιακή εποχή
20.40-21.00: Συζήτηση

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 8/10/2010
9.30-10.20: Επίσκεψη στο «ΣΤΑΘΜΟ» (Παλαιός Σιδηροδρομικός Σταθμός Ναυπλίου)
Μαρία Βελιώτη-Γεωργοπούλου, Επίκουρη καθηγήτρια του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου
Παρουσίαση των κουκλών της έκθεσης (συλλογή Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος)
10.30-18.30: Αίθουσα Λήδας Τασοπούλου, Διδακτήρια του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών, Βασιλέως Γεωργίου Β΄ και Ηρακλέους, Ναύπλιο
10.30-12.00 Εργαστήριo Α΄:
Χρήστος Αυτσίδης, κουκλοπαίχτης
Τεχνικές κίνησης και εμψύχωσης με δύο χέρια και πέντε δάκτυλα (χαρακτήρες, φωνές και χορός)
12.00-12.30: Διάλειμμα
12.30-14.00: Εργαστήριο Α΄ (συνέχεια)
14.00-15.00: Διάλειμμα
15.00-16.30 Εργαστήριο Β΄
Απόστολος Μαγουλιώτης, Αναπληρωτής Καθηγητής του Παιδαγωγικού Τμήματος Προσχολικής Εκπαίδευσης, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
Κατασκευή κουκλών “όπερας” (τύπου Μάππετ) με διάφορα υλικά
16.30-17.00: Διάλειμμα
17.00-18.30 Εργαστήριο Β΄ (συνέχεια)
19.00-20.00 Παιδική Νεανική Βιβλιοθήκη Δήμου Άργους, Πάρκο Μπόνη
Παράσταση: Χρήστος Αυτσίδης, κουκλοπαίχτης. Κουκλοθέατρο «ΧΑΡΧΟΥΤ»:
«Ιπποπόταμοι, πειρατές, κατάρτια και βουτιές»

ΣΑΒΒΑΤΟ 9/10/2010
10.00-14.00: Αίθουσα Λήδας Τασοπούλου, Διδακτήρια του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών, Βασιλέως Γεωργίου Β΄και Ηρακλέους, Ναύπλιο
10.00-12.00 Εργαστήριo Γ΄
Στάθης Μαρκόπουλος, κουκλοπαίχτης, Πρόεδρος της UNIMA-ΗELLAS (Union Internationale des Marionnettes)
Εμψύχωση αντικειμένων, ασκήσεις κίνησης και χειρισμού κουκλών,
κατασκευή μαριονέττας από ύφασμα, πειράματα και αυτοσχεδιασμός
12.00-12.30: Διάλειμμα
12.30-14.00: Εργαστήριο Γ΄ (συνέχεια)
19.00-20.00 Παιδική Νεανική Βιβλιοθήκη Δήμου Άργους, Πάρκο Μπόνη
Παράσταση: Στάθης Μαρκόπουλος, κουκλοπαίχτης, Πρόεδρος της UΝΙΜΑ-ΗELLAS. Κουκλοθέατρο «Αγιούσαγια»: «Φασουλής, Ιστορία Έρωτα και Θανάτου»

Οργανωτική Επιτροπή:

Μαρία Βελιώτη – Γεωργοπούλου
Κοινωνική Ανθρωπολόγος
Επίκουρη Καθηγήτρια του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου
Εμμανουέλα Βογιατζάκη - Κρουκόβσκι
Εικαστικός
μέλος Ε.Ε.ΔΙ.Π. του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου


Τεχνική Υποστήριξη:

Άγγελος Γουναράς
Σχεδιαστής Φωτισμού
μέλος Ε.Τ.Ε.Π. του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου


Η είσοδος στις συνεδριάσεις, τα εργαστήρια και τις παραστάσεις είναι ελεύθερη
Εγγραφές πραγματοποιούνται κατά την έναρξη του συνεδρίου
Δίνονται βεβαιώσεις συμμετοχής στο κλείσιμο του Συνεδρίου


ΣΥΝΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ: ΔΗΜΟΣ ΑΡΓΟΥΣ
ΧΟΡΗΓΟΣ: ΔΗΜΟΣ ΝΑΥΠΛΙΕΩΝ

Προγραμμα Εξεταστικής Χειμερινού Εξαμήνου 2010

Εδω

ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ

ή ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ; 


Λέγοντας Ελευθεριακό Κοινοτισμό, θέλουμε να τονίσουμε και να υποστηρίξουμε πως ο άνθρωπος είναι κατά φύση και κατ΄ ουσία κοινωνικό ον. Επομένως, όταν μιλάμε για ανθρώπους και όχι για αρκούδες, αγνοώντας την αστική μπούρδα «η ελευθερία μου τελειώνει εκεί που αρχίζει του άλλου», υποστηρίζουμε πως «προϋπόθεση της ελευθερίας μου είναι η ελευθερία του άλλου». Και για να υπάρξει αυτή η ελευθερία πρέπει να υπάρχει κοινωνική, οικονομική και πολιτική ισότητα.


Άρα, Ελευθεριακός Κοινοτισμός, σημαίνει την κοινότητα (κομμούνα) των ανθρώπων, οι οποίοι έχουν απαλλαγεί από τις οικονομικές, τις κοινωνικές και πολιτικές ανισότητες που επιβάλλουν το κράτος και το κεφάλαιο. 

Αυτή η κοινότητα, δεν είναι μόνο κοινότητα αλληλεξάρτησης αναγκών, είναι ουσιαστική κοινότητα. Είναι η κοινότητα της συμμετοχής, της συναποφάσισης, της αυτοοργάνωσης και της πραγμάτωσης της έννοιας του πολίτη, άρα της αυτοδιεύθυνσης. Κανένας και καμία δεν εξαιρείται από αυτό το σχέδιο. Κανένας και καμία δεν μπορεί να είναι έξω από αυτή την κοινότητα, κανένας και καμία δε θα αποτελεί απόβλητο και περιθώριο (ακόμα και αν θελήσει να μη συμμετέχει ή και να αναχωρήσει).

Και γιατί το λέμε αυτό; Γιατί είναι η δική μας κοινότητα, - που είναι σαν τη βαρύτητα, ( κανείς δε μπορεί να ζήσει έξω από αυτή). Είναι κοινότητα οργανωμένη από τα κάτω προς τα πάνω και αυτό σημαίνει: από την κοινότητα, στην ομοσπονδία των κοινοτήτων και από την ομοσπονδία των κοινοτήτων, στην συνομοσπονδία των ομοσπονδιών. 

Θέλουμε Πόλεις στα μέτρα των ανθρώπων και όχι τερατουπόλεις. Θέλουμε αυτές τις Πόλεις που μπορούμε και να τις πούμε συνασπισμού τομέων και κοινοτήτων, ομοσπονδιακά ενωμένες μεταξύ τους, όπου η κάθε μία από αυτές ξεχωριστά και ελεύθερα να συνάπτει συνεργασίες με τις άλλες κοινότητες ή και να αποχωρεί από αυτές τις συνεργασίες. 

Αυτές οι Πόλεις οι όμορφες, οι καθαρές, οι ευχάριστες, οι ερωτικές, οι ηλιόλουστες (χωρίς την τρύπα του όζοντος), οι οποίες δεν θα΄ χουν δημοτικό άρχοντα , ούτε δημοτικά συμβούλια αλλά κοινωνικά συμβούλια και γενικές συνελεύσεις, όπου θα παίρνονται όλες οι αποφάσεις που αφορούν «τα της Πόλης», από όλους τους πολίτες της που μετέχουν ενεργά και ισότιμα ασκώντας πολιτική (διαχείριση της λειτουργίας της Πόλης). 

Σ΄ αυτές τις Πόλεις η οικονομία δεν είναι μια ξεχωριστή λειτουργία πάνω από την κοινότητα, αλλά ενσωματωμένη μέσα σ΄ αυτή. Γιατί αυτή η κοινότητα θα έχει καταφέρει από τη μια, να καταργήσει τις διαχωρισμένες παραγωγικές διαδικασίες και τον κεφαλαιοκρατικό διαχωρισμό της εργασίας, δηλαδή την πνευματική, την χειρονακτική, τη βιομηχανική, την αγροτική και των υπηρεσιών και από την άλλη να τις ενοποιήσει και να τις ολοκληρώσει δημιουργικά σε μια ζωή «βίος και τέχνη». 

Γύρω από αυτές τις Πόλεις θα υπάρχουν αγρο-κοινότητες (τα χωριά) συνδεμένα άμεσα με αυτές, χωρίς να ασκείται κυριαρχία από την πόλη στο ύπαιθρο, αλλά θα υπάρχει ενοποίηση αυτής της σχέσης. Και βέβαια, μέσα από τη μη κυριαρχική αντίληψη «κέντρο είναι παντού και περιφέρεια πουθενά», δεν θα υπάρχουν ούτε κέντρα ούτε επαρχίες. Αντίθετα, θα υφίσταται ο πανκεντρισμός, αφού κέντρο θα είναι η εκάστοτε κοινότητα και δεν έχει σημασία αν είναι μικρή ή μεγάλη. 

Έτσι, οι αγρο-κοινότητες (χωριά) εφοδιάζουν την πόλη με αγροτικά προϊόντα και οι πόλεις τις αγρο-κοινότητες (χωριά) με βιο-τεχνικά εφόδια και υπηρεσίες. Και μέσω αυτής της αλληλεξάρτησης η πόλη αποκτάει ύπαιθρο και η αγρο-κοινότητα (το χωριό) σπάει την εσωστρέφειά, τον τοπικισμό και τον επαρχιωτισμό του. Σ΄ αυτές τις πόλεις και τις αγρο-κοινότητες υφίσταται η κοινωνική κατοχή, όσον αφορά τα συλλογικά – κοινωνικά μέσα παραγωγής: βιοτεχνίες, γη, εργοστάσια, καταστήματα, υπηρεσίες και ατομική κατοχή ως προς τα ατομικά μέσα παραγωγής. 

 Σ΄ αυτές τις «συνεταιριστικές κοινοπολιτείες» στο μέτρο που η παραγωγή και η κατανάλωση θα ενώνονται σε ανθρώπινη κλίμακα, η κοινωνία θα μπορεί να γίνει όσο το δυνατόν περισσότερο αυτοδιαχειριζόμενη και αυτοδιευθυνόμενη. 

Με την εναλλαγή των μελών της κοινότητας στους διάφορους τόπους δουλειάς, ούτε ο αγρός, ούτε το εργοστάσιο, ούτε το κατάστημα, ούτε το γραφείο, θα μπορούν να λειτουργούν σαν ξεχωριστές ομάδες συμφερόντων μέσα στην κοινότητα. 

Ο ελευθεριακός λειτουργικός καταμερισμός της εργασίας, καθώς οι πολίτες θα εναλλάσσονται στις εργασιακές τους ενασχολήσεις, θα ενσωματώσει την εργασία μέσα στην κοινοτική ζωή και όχι έξω από αυτή όπως αντίθετα συμβαίνει στον καπιταλισμό μέσω της μισθωτής εργασίας (δουλείας). 

Ο αποκεντρωτισμός και η αυτοσυντήρηση πρέπει να εμπεριέχουν μια αρχή κοινωνικής οργάνωσης πολύ ευρύτερη από τον απλό τοπικισμό ή την τοπικότητα. Μαζί με την αποκέντρωση, τη σχετική αυτάρκεια, την ανθρώπινη κλίμακα κοινωνικής οργάνωσης, τις εναλλακτικές τεχνολογίες, υπάρχει επιτακτική η ανάγκη για αμεσοδημοκρατικές και αληθινά κοινοτικές μορφές αλληλεξάρτησης. Με λίγα λόγια για ελευθεριακές μορφές συνομοσπονδισμού. 

 


 

 Τι είναι επομένως ο συνομοσπονδισμός (η κοινότητα των κοινοτήτων);

 Πάνω από όλα είναι ένα δίκτυο εκτελεστικών συμβουλίων, τα μέλη και οι εκπρόσωποι των οποίων, ορίζονται από αμεσοδημοκρατικές λαϊκές συνελεύσεις στα διάφορα χωριά και στις πόλεις, ακόμη και στις γειτονιές των πόλεων (τομείς). 

Αυτοί οι εκπρόσωποι είναι ανά πάσα στιγμή ανακλητοί και υπεύθυνοι ενώπιον των Γενικών Συνελεύσεων που τους επιλέγουν για το συντονισμό και την εφαρμογή της πολιτικής, που διαμορφώνεται από τις ίδιες (τις γενικές συνελεύσεις). Η λειτουργία τους, επομένως, είναι καθαρά εκτελεστική και πρακτική. 

Η ιδέα της συνομοσπονδίας περιέχει μια σαφή διάκριση μεταξύ της διαμόρφωσης της πολιτικής, του συντονισμού και της εκτέλεσης πολιτικής που έχει υιοθετηθεί. Η διαμόρφωση πολιτικής είναι αποκλειστικό δικαίωμα των λαϊκών κοινοτικών γενικών συνελεύσεων που βασίζονται στην πρακτική της άμεσης δημοκρατίας, ενώ ο συντονισμός και η διαχείριση είναι υπευθυνότητα των συνομοσπονδιακών συμβουλίων που είναι όργανα αποκλειστικά για τη διασύνδεση των χωριών, πόλεων, γειτονιών σε συνομοσπονδιακά δίκτυα. Η οργάνωση, επομένως ρέει από τη βάση προς την κορυφή και όχι από την κορυφή προς τη βάση. 

Το αποφασιστικό στοιχείο που δίνει υπόσταση στο συνομοσπονδισμό είναι η αλληλεξάρτηση των κοινοτήτων με στόχο την αλληλοβοήθεια και την ανταλλαγή και βασίζεται στη συμμετοχή σε σχέση με την κατανομή των πόρων, την παραγωγή και τη διαμόρφωση πολιτικής. Εάν μια κοινότητα δεν είναι υποχρεωμένη να βασίζεται σε κάποια άλλη ή άλλες γενικότερα, για την ικανοποίηση σημαντικών υλικών αναγκών και την πραγματοποίηση κοινών πολιτικών στόχων με τρόπο που να αποτελεί μέρος ενός μεγαλύτερου όλου, τότε η απομόνωση και ο ακραίος τοπικισμός είναι η πιθανότερη κατάληξη. 

Με δυο λόγια η κοινότητα μπορεί να διατηρεί την αυτονομία της και την ταυτότητά της, ενώ παράλληλα να συμμετέχει ισότιμα στο μεγαλύτερο σύνολο που συγκροτεί μια ισορροπημένη ελευθεριακή κοινωνία. 

Ο συνομοσπονδισμός ως αρχή κοινωνικής οργάνωσης φθάνει στο αποκορύφωμα της ανάπτυξής του, όταν η ίδια η οικονομία λειτουργεί σε συνομοσπονδιακή βάση, θέτοντας τα αγροκτήματα, τα εργοστάσια και τις άλλες αναγκαίες επιχειρήσεις της περιοχής υπό τοπικό έλεγχο – όταν δηλαδή, μια κοινότητα όσο μικρή ή μεγάλη κι αν είναι, αρχίζει να διαχειρίζεται τους δικούς της οικονομικούς πόρους σε ένα αλληλένδετο δίκτυο με άλλες κοινότητες. 

Μια συνομοσπονδιακή κοινότητα θα βασίζεται στη συμμετοχή και στην ικανοποίηση που δίνει η κατανομή των αγαθών μεταξύ των κοινοτήτων σύμφωνα με τις ανάγκες τους κι όχι σε «συνεταιριστικές» καπιταλιστικές κοινότητες που βαλτώνουν στο δούναι και λαβείν των σχέσεων ανταλλαγής. 

Η συνομοσπονδία (3) είναι η σύνθεση της αποκέντρωσης, της αυτάρκειας, της αλληλεξάρτησης και κυρίως των συνθηκών εκείνων που οδηγούν στους ορθολογικούς και ενεργούς πολίτες της άμεσης δημοκρατίας αντί για τους παθητικούς ψηφοφόρους και καταναλωτές της σημερινής «δημοκρατίας».

 


 

 ΕΠΙΛΟΓΟΣ – ΔΡΑΣΗ

 


Σ΄ αυτές τις συνθήκες που ζούμε μόνο η δημιουργία κινήματος από τη βάση προς τα πάνω, δηλαδή από τον κοινωνικό, εργασιακό και δημοτικό χώρο σε μια κατεύθυνση ρήξης και ανατροπής των θεσμών και διαδικασιών της κεφαλαιοκρατικής τάξης πραγμάτων, θεσμών όπως η τοπική αυτοδιοίκηση, διαδικασιών όπως οι εκλογές, η αρχή της αντιπροσώπευσης (σαν η παραχώρηση σε εκπροσώπους πλήρους και αδιαμφισβήτητης εξουσίας) και της ιεραρχίας, μπορεί να θέσει τα προβλήματα επί τάπητος όχι παράλληλα με την τοπική αυτοδιοίκηση αλλά ανταγωνιστικά, ανατρέποντας την κυριαρχία της , ανοίγοντας το δρόμο για την ελευθεριακή δημοτική αυτοδιεύθυνση.


Μέσα από τις διαδικασίες των γενικών συνελεύσεων και της ανακλητής εκπροσώπησης για την από κοινού λειτουργία της κοινωνικής ζωής, δημιουργώντας και προτείνοντας στην κοινωνία διαδικασίες και όργανα που θα την κάνουν ανοιχτή σε συνθήκες επανατροφοδοτούμενης ελευθερίας, γκρεμίζοντας το συγκεντρωτισμό του κράτους και την αστικοποίηση των πόλεων, ενάντια στην οικονομία για την οικονομία και την κατανάλωση για την κατανάλωση, μετατρέποντας την εργασία από μισθωτή δουλεία σε δημιουργική δράση και δημιουργώντας εκείνες τις συνθήκες που θα επιτρέπουν την κατανόηση και τη συνεργασία με τη φύση.

Σ΄ αυτή την κατεύθυνση, είναι αναγκαία η δημιουργία ελευθεριακών συλλογικοτήτων δράσης (συμβούλια γειτονιάς, επιτροπές κατοίκων, συνεργατικές δράσεις κτλ) που μπορούν να μετατραπούν σε όργανα αποδόμησης του κρατικού ελέγχου και ρήξης με την υπάρχουσα κατάσταση.

Αυτά τα όργανα αποδόμησης, σε οριζόντια διασύνδεση και συνεργασία με άλλες γειτονιές και περιοχές, τόσο για τα τοπικά όσο και για τα γενικότερα προβλήματα πρέπει να εμπεριέχουν ξέχωρα από το μερικό ζήτημα, και το ολικό ζήτημα ανατροπής, μέσα από τη σύνδεση της καθημερινότητας με τα υπαρκτά προβλήματα που δημιουργεί αυτή η κοινωνία της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, σε μια διαδικασία αναπόσπαστης από την υπόθεση της συνολικής ρήξης και ανατροπής της κεφαλαιο-κρατικής βιομηχανικής κοινωνίας.

Τη γνωρίζουμε καλά την «αθώα» κριτική για «ουτοπίες».

Την επιστρέφουμε ρωτώντας το πόσο ουτοπικό είναι να περιμένει κανείς από υποψήφια αφεντικά να μην κοιτάξουν το συμφέρον τους, θεωρώντας ουτοπία να διατηρηθεί η κατάσταση ως έχει, αφού είναι αντιανθρώπινο να μην ονειρεύεσαι, να μην προσδοκάς και εν τέλει να μην αγωνίζεσαι για μια καλύτερη ανθρωπότητα, να μην προσδοκάς και να μην αγωνίζεσαι για το αυτονόητο.

Τελειώνοντας, αξίζει να παραθέσουμε εδώ, μια εξαιρετική έκφραση του πρόσφατα εκλιπόντος συντρόφου Μάρραιη Μπούκτσιν: «Να διεκδικήσουμε το αδύνατο για να μη βρεθούμε μπροστά στο αδιανόητο».



Πρωτοβουλία Αναρχικών Πειραιά

Σεπτέμβρης 2006

Για να διηγηθώ την ιστορία μου, θα πρέπει να ξεκινήσω από πολύ παλιά. Να ανατρέξω, αν γίνεται, στα τρυφερά χρόνια της παιδικής μου ηλικίας κι ακόμη πιο παλιά, στις ρίζες της καταγωγής μου.
Όταν οι λογοτέχνες γράφουν μυθιστορήματα θαρρούν πως είναι θεοί, ικανοί να δουν σε βάθος και να κατανοήσουν κάθε ιστορία ανθρώπινη, να την παρουσιάσουν όπως κι ο ίδιος ο παντοδύναμος θα τη διηγόταν δίχως να κρύψει τίποτα. Και τούτο, εγώ, όπως κι οι λογοτέχνες άλλωστε, δεν μπορώ να το κάνω. Όμως η δική μου ιστορία είναι πολύ πιο σημαντική για μένα απ' ό,τι στον κάθε λογοτέχνη η δική του, γιατί καθρεφτίζει εμένα. Είναι η ιστορία μιας ανθρώπινης ύπαρξης, όχι ενός φανταστικού εξιδανικευμένου ατόμου, μιας πραγματικής , ζωντανής, μοναδικής μορφής. Αυτό που συνιστά μια αληθινή, ζωντανή ανθρώπινη ύπαρξη είναι άλυτο μυστήριο για μας, κι οι άνθρωποι, που ο καθένας είναι ένα πολύτιμο, μονάκριβο πείραμα της φύσης, καταστρέφονται ομαδικά. Ωστόσο, αν δεν ήμασταν κάτι περισσότερο από ξεχωριστές ανθρώπινες υπάρξεις και μια σφαίρα ήταν αρκετή για να εξαφανίσει τον καθένα μας από τούτο τον κόσμο, δεν θα υπήρχε λόγος να γράφονται ιστορίες. Μα κάθε άνθρωπος δεν είναι απλά ο εαυτός του. Είναι το μοναδικό, συγκεκριμένο, πάντα σημαντικό και αξιόλογο σημείο όπου διασταυρώνονται τα φαινόμενα του κόσμου, με τρόπο ξέχωρο, μοναδικό. Για τούτο, κάθε ιστορία ανθρώπινη είναι σημαντική, αιώνια και ιερή. Για τούτο, κάθε άνθρωπος, ενόσω ζει και εκπληρώνει τη θέληση της φύσης, είναι μια ύπαρξη υπέροχη που της πρέπει κάθε προσοχή.
Στον καθένα το πνεύμα έγινε σάρκα, στον καθένα μια ολάκερη φύση υποφέρει, στον καθένα ένας λυτρωτής σταυρώνεται.
Λίγοι ξέρουν σήμερα τι είναι ο άνθρωπος. Πολλοί το νιώθουν από ένστικτο για τούτο και πεθαίνουν πιο εύκολα καθώς κι εγώ θα πεθάνω πιο εύκολα όταν τελειώσω αυτήν την ιστορία.
Δεν μπορώ να ονομάσω τον εαυτό μου πολύξερο. Ήμουν κι ακόμα είμαι ερευνητής, μα δε γυρεύω πια στ' αστέρια ή στα βιβλία αυτό που ζητώ. Ακούω τους ψίθυρους μες στο αίμα μου. Δεν είναι μια ευχάριστη ιστορία η δική μου, δε διαθέτει τη γλυκιά αρμονία μιας ιστορίας που πλάθουμε με τη φαντασία μας. Όμοια όπως η ζωή όλων των ανθρώπων που σταμάτησαν να εξαπατούν τον εαυτό τους, έτσι και η δική μου είναι παράλογη μαζί και χαώδης, έχει κάτι από τρελά μαζί και όνειρα.
Κάθε ανθρώπου η ζωή είναι ένας δρόμος μέσα στον εαυτό του, μια προσπάθεια να βρει κάποιο δρόμο, το ίχνος ενός μονοπατιού. Κανείς ποτέ δεν υπήρξε ολότελα ο εαυτός του, ωστόσο ο καθένας αγωνίζεται να το πετύχει, και ο κουτός και ο ευφυής, όσο καλύτερα μπορεί. Όλοι μας ως το τέλος της ζωής μας κουβαλάμε τα υπολείμματα από τη γέννησή μας, τις μεμβράνες και το κέλυφος ενός αρχέγονου κόσμου. Πολλοί δεν καταφέρνουν ποτέ να γίνουν άνθρωποι. Παραμένουν βάτραχοι, σαύρες, μυρμήγκια. Πολλοί είναι άνθρωποι από τη μέση κι απάνω και ψάρια από τη μέση και κάτω. Ο καθένας, ωστόσο, αντιπροσωπεύει μια προσπάθεια της φύσης να δημιουργήσει μια ανθρώπινη ύπαρξη. Οι ρίζες μας είναι κοινές. Όλοι προερχόμαστε από την ίδια μήτρα. Το κάθε άτομο ξεπετιέται από την ίδια άβυσσο, αγωνίζεται να πετύχει το σκοπό του. Καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλο, μα κάθε άνθρωπος μπορεί να εξηγήσει μόνο τον εαυτό του.

.πρόλογος. Ντέμιαν, Χέρμαν Έσσε.

ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΕΤΑΡΤΗ 21/10 @18.00

ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΕΤΑΡΤΗ 14/10

Προγραμμα Χειμερινού Εξαμήνου 2009-2010

Η Διοικούσα Επιτροπή του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου που πρόσφατα αντικαταστάθηκε από το Υπουργείο Παιδείας βαρύνεται από σωρεία καταγγελιών για παρατυπίες και παρανομίες, που ωστόσο έχουν έναν κοινό παρονομαστή: Την ιδιοκτησιακή αντίληψη του Ιδρύματος, η οποία εκφύλισε το ρόλο και την πρακτική των μελών της Διοικούσας, που πλέον πόρρω απείχε από τη δέουσα διοικητική δράση που θα έπρεπε να εξυπηρετεί σαφώς καθορισμένα παιδαγωγικά καθήκοντα και σκοπούς.Χαρακτηριστικό παράδειγμα της παραπάνω πρακτικής αποτελεί ο κ. Λιαργκόβας, δεξί χέρι του τέως Προέδρου κ. Δημόπουλου και γαμπρός του Νομάρχη Αρκαδίας. Ο εν λόγω κύριος κατηγορείται –μεταξύ άλλων- ότι, μετέχοντας στο «Κέντρο Μεταφοράς Τεχνολογίας και Καινοτομίας Πελοποννήσου, ΚΜΤΚ ΙΙ», διόρισε παρανόμως και παρατύπως φιλικά του πρόσωπα και συνεργάτες στο ΔΣ του ΚΜΤΚ ΙΙ, προκειμένου να ανατεθούν έργα με κοινοτικούς προϋπολογισμούς, όχι μόνο σε δικούς του ανθρώπους, αλλά ακόμα και στο Τμήμα του στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου.Η δε σύζυγος του κ. Δημόπουλου διατηρεί επιχείρηση δημοσίων σχέσεων και διοργάνωσης συνεδρίων, με την ονομασία «ΤΡΙΑΙΝΑ», η οποία είτε με απευθείας αναθέσεις, είτε μέσω προκηρύξεων ελεγχόμενης εγκυρότητας, ανέλαβε πολλάκις τη διοργάνωση των συμποσίων, των συνεδρίων και των λοιπών δράσεων δημοσιότητας του Πανεπιστημίου. Αλλά και ό,τι νέο –μικρό ή μεγάλο- έπρεπε να γίνει στον κατασκευαστικό ή επισκευαστικό τομέα δεν φαίνεται να ακολούθησε πάντοτε την οδό της διαφάνειας και της νομιμότητας που πρέπει να συνοδεύει οποιονδήποτε διορισμένο λειτουργό διαχειρίζεται δημόσιους πόρους. Με αυτό τον τρόπο στις παντοειδείς κατασκευαστικές και επισκευαστικές εργασίες του Ιδρύματος οι ανάδοχοι ήταν συχνά συγκεκριμένοι και φιλικά διακείμενοι στον κύριο Δημόπουλο και τους συν αυτώ.Αλλά και η κυρία Γεωργία Ξανθάκη-Καραμάνου, σύζυγος του πρώην γενικού γραμματέα του υπουργείου Παιδείας κ. Ανδρ. Καραμάνου και απελθόν μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, έχει προκαλέσει την κοινή γνώμη με την ιδιοκτησιακή αντίληψή της περί του Πανεπιστημίου. Η ίδια είναι και πρόεδρος των προσωρινών επιτροπών σε δύο τμήματα του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, τα οποία εδρεύουν στην Καλαμάτα, αλλά και μέλος της προσωρινής διοίκησης ενός ακόμη τμήματος του Ιδρύματος, το οποίο βρίσκεται στο Ναύπλιο. Με αυτά ως εφαλτήριο, πολλές εκλογές μελών ΔΕΠ στα Τμήματα της Καλαμάτας καταγγέλλονται ως παράνομες και ότι έγιναν προκειμένου στο μέλλον, όταν το Πανεπιστήμιο αποκτήσει τον απαιτούμενο αριθμό μελών ΔΕΠ, η εν λόγω κυρία να εκλεγεί Πρύτανης. Έτσι, για τους ιδιοτελείς της σκοπούς φροντίζει να εκλέξει Λέκτορες και Καθηγητές της αρεσκείας της και μάλιστα με τις πλέον παράτυπες διαδικασίες, αφού ο έλεγχος νομιμότητας γίνεται παράνομα από την ίδια. Καλεί δε μόνη της στα εκλεκτορικά Καθηγητές που δεν έχουν συνάφεια γνωστικού αντικειμένου, ενώ αποκλείει άλλους που δεν της είναι αρεστοί. Τελευταία μάλιστα, για να προτείνει μια λέκτορα που θεωρεί ότι θα είναι της επιρροής της, έχει καλέσει στο εκλεκτορικό Καθηγητές που όχι μόνο δεν έχουν συνάφεια γνωστικού αντικειμένου, αλλά ούτε καν έχει ακόμα υπογραφεί το ΦΕΚ διορισμού τους. Σε κάθε περίπτωση όλα τα παραπάνω τελούσαν υπό την πλήρη γνώση, ανοχή και συγκάλυψη του τέως Προέδρου της Διοικούσας Επιτροπής του Πανεπιστημίου κ. Δημόπουλου.Στο ίδιο πλαίσιο γκρίζας διοικητικής πρακτικής, κινήθηκαν και άλλα μέλη της Διοικούσας, όπως ο κ. Αρβανιτόπουλος, οι οποίοι κατηγορήθηκαν ότι εξέθεσαν το κύρος και την ακαδημαϊκή υπόσταση του Ιδρύματος προχωρώντας σε χαριστικές εκλογές μελών ΔΕΠ της αρεσκείας τους και στη δημιουργία περίεργου κλίματος κατά τη διάρκεια εκλογών προέδρων προσωρινών επιτροπών. Δεν ήταν λίγες οι φορές που έγκριτοι ερευνητές, κάτοχοι διδακτορικών διπλωμάτων έπεφταν πάνω σε φωτογραφικές προκηρύξεις θέσεων μελών ΔΕΠ, αντιμετωπίζοντας έτσι την de facto απαξίωση του διδακτικού και ερευνητικού τους έργου προκειμένου, σε κάθε περίπτωση, να προωθούνται οι ευνοούμενοι του συστήματος του κ Αρβανιτόπουλου και των φίλων του. Και αυτά ήταν γνωστά στο ακαδημαϊκό μικρόκοσμο του Ιδρύματος.Αντίστοιχη αδιαφάνεια και νεποτισμός χαρακτήριζε συνολικά, οτιδήποτε είχε να κάνει και με τα ερευνητικά προγράμματα του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, καθώς η επιλογή των μελών των ερευνητικών ομάδων γινόταν παρομοίως με κριτήρια προσωπικά, φιλικά και συγγενικά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα και την -συχνά- φτωχή παραγωγή ερευνητικού έργου, αλλά και την προκλητική διασπάθιση κοινοτικών κονδυλίων από ημέτερους που το διέδιδαν κιόλας, ως επίδειξη ισχύος σε λοιπούς «πληβείους» της εκεί πανεπιστημιακής κοινότητας.

Έναρξη μαθημάτων 7 Οκτωβρίου.

δεν υπάρχει κάποια ανακοίνωση ακόμα για συνεντέυξεις.

In mathematics, a self-similar object is exactly or approximately similar to a part of itself (i.e. the whole has the same shape as one or more of the parts). Many objects in the real world, such as coastlines, are statistically self-similar: parts of them show the same statistical properties at many scales.[1] Self-similarity is a typical property of fractals.
Scale invariance is an exact form of self-similarity where at any magnification there is a smaller piece of the object that is similar to the whole. For instance, a side of the Koch snowflake is both symmetrical and scale-invariant; it can be continually magnified 3x without changing shape.

γλώσσα 1 η [γlósa] Ο25 : I1α. μυώδες, σαρκώδες και ευκίνητο όργανο που βρίσκεται μέσα στη στοματική κοιλότητα: Στη ~ βρίσκονται τα γευστικά νεύρα. Ο καφές μού έκαψε τη ~. Στέγνωσε η ~ μου από τη δίψα. Tα καλά παιδιά δε βγάζουν τη γλώσσα, για να κοροϊδέψουν. H διχαλωτή ~ του φιδιού. (έκφρ.) έγινε η ~ μου παπούτσι / τσαρούχι, στέγνωσε. ΦΡ μου βγαίνει η ~, κουράζομαι, ταλαιπωρούμαι. Kαπνιστή / βραστή ~, μοσχαρίσια ή βοδινή γλώσσα ως φαγητό. β. η γλώσσα ως όργανο ομιλίας: H ~ παίζει βασικό ρόλο στην άρθρωση των φθόγγων. Mπερδεύεται η ~ του, δυσκολεύεται στην άρθρωση των λέξεων. (έκφρ.) ξύλινη* ~. ΦΡ βγάζω ~ / έχω μακριά / μια ~, αυθαδιάζω. κατάπιε τη ~ του, έμεινε άναυδος ή απλώς δε θέλει να μιλήσει. λύνεται η ~ κάποιου, αρχίζει να μιλά ελεύθερα και με ευχέρεια. τρέχει* η ~. τον τρώει* η ~ του. δένεται η ~ κάποιου, δυσκολεύεται να εκφράσει αυτό που σκέφτεται λόγω τρακ, κτλ.: Δέθηκε η ~ μου και δεν μπόρεσα να μιλήσω στο διευθυντή. μάλλιασε* η ~ μου. έβγαλε η ~ μου μαλλί*. ροδάνι* πάει η ~ (του). ψαλίδι* πάει η ~ (του). το έχω στη ~ μου / στην άκρη της γλώσσας μου, για λέξη που μας διαφεύγει. δεν κρατά τη ~ του, δεν μπορεί να κρατήσει ένα μυστικό. δάγκασε / φάε τη ~ σου!, μην κακομελετάς. οι κακές γλώσσες, γι΄ αυτούς που σχολιάζουν κακόβουλα τους άλλους. στάζει η ~ (του) φαρμάκι / μέλι, μιλά με κακία / με καλοσύνη. ΠAΡ H ~ κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει, για το μεγάλο κακό που μπορούν να προκαλέσουν οι διαβολές. 2. (μτφ.) ό,τι μοιάζει με γλώσσα, κυρίως στο σχήμα: ~ παπουτσιού. ~ καμπάνας. ~ κλειδαριάς, γλωσσίδι. Γλώσσες φωτιάς. ~ γης. II1α. σύστημα επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων, που χρησιμοποιεί τους φθόγγους για τη μετάδοση σκέψεων, γνώσεων, πληροφοριών, επιθυμιών και συναισθημάτων: Ελληνική / γαλλική ~. Mιλάει δύο ξένες γλώσσες. Kαθηγητής ξένων γλωσσών. Iνδοευρωπαϊκές / ασιατικές / συγγενικές γλώσσες. Mητρική ~. Nεκρή ~, που δε μιλιέται πια. ANT Zωντανή ~. Tεχνητή ~. Φυσικές γλώσσες. Συνθηματική ~. (γνωμ.) (η) λανθάνουσα* ~ λέει (πάντα) την αλήθεια / (απαρχ.) ~ λανθάνουσα τα αληθή λέγει. πριν μιλήσεις να βουτάς* τη ~ στο μυαλό. να μην προτρέχει* η ~ της διανοίας. μητέρα* ~. αδελφές* γλώσσες. οι διάφορες μορφές μιας εθνικής γλώσσας στη διάρκεια της ιστορικής διαδρομής της (τα επίθετα έχουν σε μεγάλο βαθμό ουσιαστικοποιηθεί): Aρχαία / μεσαιωνική / νεοελληνική ~. Kαθαρεύουσα / δημοτική ~. β. ο ιδιαίτερος τρόπος έκφρασης ενός ατόμου, μιας κοινωνικής ομάδας ή μιας επιστήμης: Zωντανή / πλούσια / γλαφυρή / χυδαία / ιδιωματική / μάγκικη / δημοσιογραφική / ποιητική ~. Επίπεδο* γλώσσας. H ~ του Παλαμά / του Kαζαντζάκη, το ύφος, το στιλ. για κατανόηση, για πνευματική επικοινωνία: Πρέπει να αναζητήσουμε μια καινούρια ~ για να απευθυνθούμε στα παιδιά. ΦΡ μιλώ την ίδια ~ με κπ., μπορώ να επικοινωνήσω, να συνεννοηθώ: Εμείς οι δύο δε μιλάμε την ίδια ~, δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε. 2. (μτφ.) οποιοδήποτε άλλο μέσο, εκτός από το λόγο, που βοηθάει στη συνεννόηση: H ~ των κωφαλάλων. H ~ των ματιών / των χεριών. H ~ των λουλουδιών / των χρωμάτων / των αριθμών. H ~ των μελισσών. Γλώσσες των ηλεκτρονικών υπολογιστών, μια καθορισμένη συλλογή χαρακτήρων και κανόνων, η οποία χρησιμοποιείται για το σχηματισμό συμβόλων, λέξεων κτλ., καθώς και οι κανόνες για το συνδυασμό τους σε κατανοητές για τους υπολογιστές έννοιες. για τα εκφραστικά μέσα μιας τέχνης: H ~ της μουσικής / του κινηματογράφου. 3. (φιλολ.) λέξη ή έκφραση απαρχαιωμένη ή ξένη προς την καθημερινή χρήση που χρειάζεται ερμήνευμα: Οι γλώσσες του Hσυχίου. γλωσσίτσα η YΠΟKΟΡ στη σημ. I1α. γλωσσούλα η YΠΟKΟΡ στη σημ. I1α.

Re: Δημήτρης Δημητριάδης, Α' Αντίφαση

Δημήτρης Δημητριάδης, Α' ΑΝΤΙΦΑΣΗ


Το μοναδικό παιδί στον κόσμο είν' εκείνο που διαψεύδει συνεχώς και με κάθε τρόπο την ελπίδα που έχει στηρίξει σ' αυτό η ανθρωπότητα. Κάθε πρωί, σηκώνεται κι αρχίζει να χτίζει έναν κόσμο χειρότερο απ' τον πραγματικό, και κάθε πρωί, ο καινούριος κόσμος του είναι χειρότερος απ' τον κόσμο της προηγούμενης μέρας, που κάθε φορά ήταν όλο και χειρότερος απ' τον πραγματικό. Του δίνει τόση χαρά αυτό που κάνει, το ενθουσιάζει τόσο πολύ, γελάει τόσο πολύ με τα καθημερινά του απροσδόκητα και λαμπρά αποτελέσματα, ώστε δε φοβάται μην εξαντληθεί καμιά μέρα η απύθμενη μαύρη φαντασία του. Είναι το μοναδικό παιδί στον κόσμο επειδή διαψεύδει τις ελπίδες που στηρίζει σ' αυτό ο κόσμος. Και το παιδί θα γίνει πιο παιδί από κάθε άλλη φορά όταν ο χειρότερος κόσμος, που θα έχει χτίσει, θα αντικαταστήσει τον πραγματικό σε όλη του την έκταση. Τότε δε θα είναι πια παιδί γιατί θα έχει εκπληρώσει τον μοναδικό προορισμό του.

Από την ποιητική συλλογή Κατάλογοι 1 - 4 (1980)

Νεοελληνική Δραματολογία ΙΙ (19ος αιώνας)

Όλο το έργο "Βαβυλωνία".Click στην εικόνα.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗΣ (ΕΠΑΝΑΛΗΠΤΙΚΗΣ) ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

31/8

9-12
Παραστατικές τέχνες και ΜΜΕ-Λάββα-Προβολών Πινακοθήκης
12-15
Ιστορία Υποκριτικής (εαρινού)-Αλτουβά- Προβολών Πινακοθήκης
15-18
Ιστορία Υποκριτικής (χειμερινού)-Αλτουβά- Προβολών Πινακοθήκης
Νεα Ελλ.Λογοτεχνία:19ος-20ος.(Υποχρ. Ε. Θεατρολογίας)- Κουτριάνου- Τασοπούλου
18-21
Εισαγωγή στη Θεωρία της Λογοτεχνίας-Κουτριάνου- Τασοπούλου
Θεατρική Παραγωγή (Ε)(3ο & 4ο έτος Υ)-Τσίχλη-Ισόγειο

1/9
9-12
Ιστορία και Θεωρία της Λογοτεχνίας ή Στοιχεία Θεωρίας της Λογοτεχνίας και Ιστορία της Νεοέλλ. Λογοτεχνίας- Κουτριάνου-Προβολών Πινακοθήκης
12-15
Δραματολογία Ευρωπαικού Θεάτρου Ι- Κοτζαμάνη-Τασοπούλου (Προφορική)
Σκηνοθεσία: Πράξη- Τσίχλη-Ισόγειο
Νεοελληνική Λογοτεχνία(2005-2006 Θεατρολογία)-Κουτριάνου- Προβ. Πινακοθήκης
15-18
Θέατρο της Επινόησης(Τσίχλη)-Ισόγειο
Ιστορία και Θεωρία Χορού Ι(Τζαρτζάνη)-Προβ. Πινακοθήκης
Συγκριτική Δραματολογία: Ζητήματα Φύλου & Θέατρο (Κοτζαμάνη)-Τασοπούλου Λήδα
18-21
Εργαστήριο φωτισμού Ι (μονο για προηγ. ακαδ. έτη)(Γουναράς)-Λήδα Τασόπ.
Εργαστήριο φωτισμού ΙΙ(Γουναράς)

2/9
9-12
Δραματολογία ευρωπαϊκού Θεάτρου ΙΙ (Οικονομοπούλου)-Τασοπούλου
Παραστασιολογία:Κριτική Αναλυση Παραστασεων(Κοτζαμάνη)-Γρ.Διδασκαλίας

12-15
Αισθητική και Θεωρία του Κιν/φου (Καλούδη)-Τασοπούλου
Γαλλική Γλώσσα και Ορολογία Θεάτρου(Ε)(Οικονομοπούλου)- Προβ. Πινακοθήκης
Σκηνοθετικές προσεγγίσεις του Αρχαίου Δραματος(Κοτζαμάνη)-Ισόγειο
Υποκριτική ΙΙ(Σκουρολιάκος)- Τριανόν

15-18
Εργαστήριο Σκηνοθεσίας ΙΙ(Τσίχλη)-Ισόγειο
18-21
Φωνητική εκπαίδευση του ηθοποιού(Καθαρίου)-Λήδας Τασοπούλου

3/9
9-12
Τίποτα
12-15
Χορος: Συνθεση και αυτοσχεδιασμός(Μπαρμπούση)-Ισόγειο
Μέθοδοι εκπαίδευσης του Σώματος (Μονο για προηγούμενα ακαδ. έτη)-Ισόγειο(;)
15-18
Ιστορία και Θεωρία Χορού ΙΙ(Μπαρμπούση)-Ισόγειο
Διδακτική του Θεάτρου στην Εκπαίδευση(Τσιάρας)-Λήδα Τασοπούλου
Το Δράμα και το Θέατρο στη Εκπαίδευση(Μονο για προηγούμενα ακαδ. έτη)
18-21
Στατική και κινούμενη Εικόνα-Εισαγωγή στα Πολυμέσα(Γουναράς)-Ισόγειο

4/9
9-12
Ιστορία της Νεοελληνικής Τέχνης (Ε) (Μερτύρη)-Τασοπούλου
12-15
Ιστορία Τέχνης Ι (Μερτύρη)-Λήδα Τασοπούλου
Εργαστήριο Υποκριτικής ΙΙ(Φιλιπποβα)-Προβ. Πινακοθήκης
Χορός και Θέατρο(Πρωτοπαπά)-Εργαστήριο Τεχνών
15-18
Χορογραφία ΙΙ(Πρωτοπαπα)-Εργ. Τεχνών
Η μέθοδος των σωματικών δράσεων στη υποκριτική του 20ου αιώνα(ε 3ου και 4ου)(Παπαγεωργόπουλος)-Λήδα Τασοπούλου
18-21
τίποτα

7/9
9-12
12-15
Εισαγωγή στην Ιστορία Χορού(Παπδοπούλου)-Λήδας Τασοπούλου
Αρχαίο Θέατρο ΙV-Αριστοφάνης Μένανδρος(Ρεμεδιάκη-Προβ. Πινακοθήκης)
15-18
Μη δυτικές Θεατρικές Παραδόσεις(Μέργου)-Προβολών Πινακοθήκης
Χορός και Μουσική(Παπαδοπούλου)-Λήδας Τασοπούλου
Ηλεκτρονικό σχέδιο για Φωτισμό-Σκηνογραφία(Γουναράς)-Πληροφορικής
18-21
Εισαγωγή στο Αρχαίο Θέατρο(Ρεμεδιάκη)-Λήδας Τασοπούλου
Αγωγή του λόγου και σωματική εκπαίδευση του Ηθοποιού(Σφυρικίδης)-Προβ.Πινακοθήκης

8/9
9-12
Αρχαίο Θέατρο Ι-Αισχύλος(Ρεμεδιάκη)-Λήδας Τασοπούλου
12-15
Ιστορία νεότερου Ελληνισμού(Καρδαράς)-Λήδας Τασοπούλου
Σχεδιασμός και Πραγματοποίηση Θεατρικής παράστασης(Αρβανιτάκης)-Προβ. Πινακοθήκης
Ενδυματολογία Ι Ιστορία του Κοστουμιού και Εφαρμογές(Βογιατζάκη)-Προβ. Πινακοθήκης
Πολυμέσα:Εργαστήριο: Βιντεο και Βιντεοτεχνική(Ε)
15-18
Ενδυματολογία ΙΙ: Σχεδιασμός και Εφαρμογές(Βογιατζάκη)-Σκηνογραφίας
Πολυμέσα ΙΙ: Βίντεο και Θέατρο
Αγγλόφωνο Θέατρο(Ζηροπούλου)-Λήδας Τασοπούλου
18-21
Ζητήματα Πρόσληψης του Δράματος(Μαυρολέων)Λήδας Τασοπούλου

9/9
9-12
12-15
Ιστορία νεοελληνικού Θεάτρου ΙΙ 19Ος αιώνας (Μπλέσσιος)- Ισόγειο(Ακαδ. Έτη: 2003-4, 2004-5,2005-6,2006-7)
Προσεγγίσεις Νεοελληνικού Θεάτρου: Μεταπολεμικό Θέατρο(Γεωργοπούλου)-Λήδας Τασοπούλου
15-18
Εισαγωγή στην Σκηνογραφία και στην Ενδυματολογία(Παντουβάκη)-Λήδας Τασοπούλου
Θέματα Ιστορίας και Δραματολογίας του Νεοελληνικού Θεάτρου(Μπλέσιος)-Ισόγειο
18-21
Η Αναζήτηση του εαυτού στο μεταπολέμικό Θέατρο(Βατσέλλα)Λήδας Τασοπούλου
Σκηνογραφία ΙΙΙ:Εφαρμογές και υλοποίηση(Παντουβάκη)-Σκηνογραφίας

10/9
9-12
Ιστορία Νεοελληνικού Θεάτρου ΙΙΙ(Γεωργοπούλου)-Λήδας Τασοπούλου
12-15
Ιστορία Νεοελληνικού Θεατρου Ι (16Ος -1830)(Μπλέσιος)-Ισόγειο
Σκηνοθεσία:προσεγγίσεις στο Νεότερο και Σύγχρονο Θέατρο(Τομπούλη Παλούκα)-Λήδας Τασοπούλου
Σχεδιασμός και Πραγματοποίηση Θεατρικής Παράστασης(Παντουβάκη)-Σκηνογραφίας
Θεατρική Κριτική(Γεωργοπούλου)-Προβολών Πινακοθήκης
15-18
Δραματολογία Νεοελληνικού θεάτρου ΙΙ(Μπλέσιος)-Ισόγειο(Ακαδ. Έτη: 2003-4, 2004-5,2005-6,2006-7)
Χορογραφική Σύνθεση Και Εφαρμογές(Γοργία)-Εργ. Τεχνών
Εισαγωγή στη Μιμική Τέχνη(Βασιλάκου)-Λήδας Τασοπούλου
18-21
Θεωρία Laban- Χορολογία στο Χορό και στο Θέατρο(Γοργία)-Εργ. Τεχνών(μόνμο προηγ. ακαδ. έτη)


11/9
9-12
Εργαστήριο Σκηνογραφίας-Ενδυματολογίας(Βολανάκης)-Σκηνογραφίας(μονο για προηγούμενα ακαδημαικά έτη)
12-15
Ιστορία και Δραματολογία Νεοελληνικού Θεάτρου ΙΙ 19ος αιώνας (Μπλέσιος)-Ισόγειο
Σκηνογραφία και Performance(Βολανάκης)-Σκηνογραφίας
15-18
Δραματολογία Νεοελλ. Θεάτρου Ι (16Ος αιώνας- 1830)(Μπλέσιος)- Λήδα Τασοπούλου
Ελεύθερο Σχέδιο(Θεοδώρου)-Εργ. Τεχνών
Θέματα Ίστορίας και Δραματουργίας του Θεάτρου για Παιδιά(Θεωρία, εέρευνα πρακτικές προσεγγίσεις)(Καραγιάννης)-Ίσόγειο
18-21


14/9
9-12
12-15
Ιστορία και θεωρία της Σκηνοθεσίας(Γουλή)-Ληδας Τασοπούλου
Εισαγωγή στα Ρεύματα της Ευρωπ. Λογοτεχνιας(Σπυροπούλου)-Λήδας Τασοπούλου
Ενδυματολογία ΙΙΙ: Σχεδιασμός και Υλοποίηση(Ζαμάνης)-Εργ.Τεχνών
15-18
Τεχνολογία και σκηνογραφικές εφαρμογές(Ζαμάνης)-Σκηνογραφίας
Υποκριτική στον Κιν/φος(Χέλμη)-Προβ. Πινακοθήκης
Χειμερινού Πληροφορική και Παραστατικες Τέχνες(Βασιλάκος)-Πληροφορικής
18-21
Εαρινού Πληροφορική και Παραστατικες Τέχνες(Βασιλάκος)-Πληροφορικής
Εργαστήριο Μιμικής Ι (Βασιλάκου)-Λήδα Τασοπούλου μόνο 3ο έτος



15/9
9-12
Υποκριτική:Πράξη(Ζώνιου)-Λήδας Τασοπούλου
12-15
Νεοελληνικός Διαφωτισμός(Καρδαράς)-Ισόγειο
Σύγχρονη Παγκόσμια Δραματολογία(Σπυροπούλου)-Λήδας Τασοπούλου
Χορογραφία ΙΙΙ(Μίχος)-Εργ. Τεχνών
15-18
Ιστορία Ευρωπ. Θεάτρου(Ροδαρέλης)-Λήδας Τασοπούλου
Σχεδιασμός και Πραγματοποίηση Χορευτικής Παραστασης(Μίχος)-Εργ. Τεχνών
Ελευθερο σχέδιο: Χρώμα(Σπυρίδωνος)-Εργ.Τεχνών
18-21
Χειμερινό Ισπανική γλώσα και Ορολογία θεάτρου(Ροδαρέλης)-Λήδας Τασοπούλου

16/9
9-12
Δρώμενα και μορφές λαϊκού θεάτρου(Βελιώτη)-Λήδας Τασοπούλου
12-15
Ιστορία ευρωπ. Πολιτισμού(Καρδαρας)Λήδας Τασοπούλου
Χειμερινό Αγγλική γλώσσα /Ορολογία Θεάτρου (Μαντέλη)-Προβ. Πινακοθήκης
15-18
Εαρινό Αγγλική γλώσσα /Ορολογία Θεάτρου (Μαντέλη)-Προβ. Πινακοθήκης
Ισπανικό θέατρο(Ροδαρέλης)-Ισόγειο
18-21
Εαρινό Ισπανική γλώσα και Ορολογία θεάτρου(Ροδαρέλης)-Ισόγειο

17/9
9-12
Θέατρο και Κοινωνία ΙΙ: Θέατρο του καταπιεσμένου(Ζώνιου)-Ισόγειο
12-15
Σκηνογραφία και Ενδυματολογία:Θεωρία και εφαρμογές (Δημητρουλοπούλου)-Λήδας Τασοπούλου
15-18
Εισαγωγή στη Φιλοσοφία (Λεοντσίνη)-Ισόγειο
Σκηνογραφία ΙΙ: Αναλυση και σχεδιασμός(Δηματρουλοπούλου)- Σκηνογραφίας
Εργαστήριο Μιμικής ΙΙ(Βασιλακου)-Λήδας Τασοπούλου
18-21
Ιστορία ευρωπ. Θεάτρου ΙΙ(Σπυριδοπούλου)-Λήδας Τασοπούλου

18/9
9-12
Ιταλική γλώσσα και ορολογία Θεάτρου(Σπυριδοπούλου)-Ισόγειο
Τεχνική Σύγχρονου Χορού ΙΙ (Γρηγορίου)- Εργ. Τεχνών
12-15
Εισαγωγή στην Υποκριτική(Ζώνιου)Λήδας Τασοπούλου
Ιστορία Παγκόσμιου Θεάτρου ΙΙ(Παπαλεξίου)-Ισόγειο
Τεχνική Σύγχρονου Χορού(Γρηγορίου)-Εργ. Τεχνών
15-18
Σεμινάριο Γκροτόφσκι(Μισοπολινού)-Προβ. Πινακοθήκης
Εργαστήριο Υποκριτικής(Μοσχοχωρίτη)-Λήδας Τασοπούλου
Η σκηνοθεσία στο Αρχαίο Δράμα(Τσακίρης)-Ισόγειο
18-21
Ιστορία Μιμικής Τέχνης Ι(Βασιλάκου)-Λήδας Τασοπούλου

Εκθεση Βιβλίου στο Ναύπλιο

Από τις 1 Αυγούστου μέχρι και τις 24 Αυγούστου πραγματοποιείται στο Ναύπλιο η 17η Έκθεση Βιβλίου. Η έκθεση πραγματοποιείται σε συνεργασία του Δήμου Ναυπλίου, της ΔΕΠΑΝ και του Επαγγελματικού Σωματείου Εκδοτών Βιβλιοπωλών Ελλάδος.
Η έκθεση είναι ανοιχτή από τις 19.30 έως 24.00 στην οδό Ωνάση στη παραλία του Ναυπλίου.

(από nafplio.wordpress.com)

Λειτουργεί από 1η Αυγούστου η γραμμη Αθήνα-Αργος-Ναύπλιο

Τα δρομολόγια είναι τα εξής:

Ναύπλιο – Αργος – Αθήνα
7.17 π.μ. 12.16 π.μ. 16.16 μμ 20.17 μμ και
Αθήνα – Αργος – Ναύπλιο
9.06 π.μ 13.06 μ.μ 17.06 μ.μ 21.06 μ.μ

Ο σταθμός του Ναυπλίου είναι στο λιμάνι(παλιός σταθμός).Το ταξίδι διαρκεί περιπου 2:30 ώρες.

΄

Contemporary Dance Video Database

hell-oh σε όλους, πρόσθεσα στα λινκς ένα πολύ όμορφο site με πολλά διαθέσιμα videos σύγχρονου χορού, αξιοποιήστε το ;)